shareaholic

f

donderdag 2 oktober 2014

hakken in huis




Sabbatical. De betekenis die we tegenwoordig aan het woord sabbatical hechten is een periode van bezinning en heroriëntatie. Een Fashion Sabbatical wil ik dan ook zo zien, laat er geen misverstand over bestaan: ik houd geen modepauze of en ik ga ook niet plots doen aan normcore. Je komt alleen weg met Edwin-spijkerbroeken en stomme sweaters (‘swieters’) als je überhip bent en onder de 25. En dat ben ik geen van beide. Nee, ik ga mijn bestaande en toekomstige garderobe aan een grondig onderzoek onderwerpen, trends en stijlen bekijken & beoordelen. 

Isabella Blow (ooit fashion editor van Tatler en Sunday Times, helaas gestorven in 2007, zie www.isabellablowfoundation.com) is een vrouw waar ik een diepe bewondering voor voel. En verwantschap: ze worstelde enorm met het leven, dat doe ik ook regelmatig en ik snap helaas veel van wat zij heeft doorgemaakt. Ik heb haar badkamertegels gemaakt in 1998. Isabella droeg louter couture met bijzondere hoeden. De eerste keer dat ik haar sprak, stak ze bijna mijn oog uit met een creatie van een soort felgekleurde kunststof krullen. Ik had mijn ‘uniform’ aan van een geel overall met oranje tuinklompen (aaaach, Birkenstock!) bedolven onder gips en kleiklodders (we hebben het over het Ceramics-department, Royal Collega of Art in Londen) Alhoewel ik er niet gek uitzag voor een keramist, voelde ik het verschil schrijnen…..ik wil ook een mooie jurk aan! Ik werd op slag verliefd op dat mens! Ze hees ongegeneerd haar panty op terwijl ze met me kletste. Voor haar was een couturejurkje en dito hakken gewone ‘clobber’, haar dagelijkse kloffie.

Inspiratie komt ook van mijn knotsgekke ‘landlady’ Mrs Walker, een dominee’s echtgenote op leeftijd die een gammel huis in Willesden Green aan studenten verhuurde in de late jaren ‘90. Ze had haar gezichtsuitdrukking en karakter niet bepaald mee maar kleedde zich met een flair die ik nooit zal vergeten. Ze schilderde zonder pardon over vuil en schimmel heen, gekleed in een paarse wollen ajour jurk met hoge hakken. Ik heb haar ook wel eens van een steiger (dat was op zich zelf al opmerkelijk, dat er aan daadwerkelijk aan onderhoud werd gedaan) af zien klauteren in een nauwsluitend rokje met hakjes eronder.

In het begin van mijn sabbatical heb ik handgemaakte leren Mary Jane’s met forse hakken van Alberto Fermani  op de kop getikt in de uitverkoop. Ik was er tijden op aan het azen. Dure hakken lopen beter en ik ben gek die elegante T-straps.  Maar er is duur en peperduur, daarom is de uitverkoop mijn vriend.
De schoentjes lopen inderdaad goed, Echtgenoot R vindt ze wel ‘aanspreken’ en de Zonen vinden ze raar (mama, waarom staan je voeten nou zo scheef?) Alleen, in huis loop ik wel 350 keer per dag de trap op en neer en dat bleek met deze schoenen erg traag, lawaaierig en vermoeiend (ik had dit probleem trouwens ook met mijn houten wedges van l’Autre Chose, klos klos klos) Ik moest aan mijzelf toegeven dat het een prima schoen is voor op kantoor met hooguit een retourtje printer of voor naar een feestje (mijn moeder zou dit heel tuttig en een beetje zuur ‘zitschoenen’ noemen wat natuurlijk totale onzin is want ik kan er prima op lopen of dansen, Oh dear, hier komt dus het Piedro-trauma naar boven, alhoewel dat technisch gesproken mijn eerste Mary Jane’s waren maar dan zonder T-strap)



Goed, een lager, praktischer (brrrr, zo’n Hollands woord!) hakje is dus thuis nodig. Mijn favoriete lage hakje is een kitten heel of een Queenie. Mijn oudste paar komt van Sasha en heb ik gekocht aan het einde van het Guldentijdperk. Ze zijn nu vrijwel ondraagbaar geworden omdat ze niet zo stevig meer zijn maar ik bewaar ze uit nostalgische overwegingen (en ik hoop er op de Kunsthal nog een keer een schoenententoonstelling gaat houden in de toekomst...)

Ik heb die lage hakjes eigenlijk niet meer gezien nadat ik in 2005 deze geschubde puntschoentjes van Pied a Terre had gekocht. Ik draag ze de laatste tijd weer veel en gelukkig kan de schoenmaker ze nog redden. 


En ik heb stokoude (2006!) gammele Clarks met een kittenheel maar vind ze vaak in de late herfst of winter te koud. Bovendien zijn ze ook niet zo best meer. Vervanging of update blijkt dus nodig en plots heb ik een obsessie voor zwarte puntschoenen met een kittenheel te pakken. Liefst met een schubje of iets anders dier-achtigs..



Queenie Chelsea van Zanotti, € 635 bij Shoebaloo


Deze zijn werkelijk te mooi! Maar niet te verantwoorden, in de uitverkoop zullen ze nog steeds niet in mijn begroting passen. Of ik moet net als de regering mijn budget van 2017 nu al aanspreken....

Verder speurwerk leverde dit op:



€205,00 van Baukjen.com
Mooi laarsje maar ik vind de hak iets te recht. En ik zoek meer een schoen, wat minder een laarsvorm.

Bij &Otherstories vond ik deze optie:
leren laarsje van &Otherstories € 95,00





of met een printje?
Mijn favoriet is dit schoentje, wow! een echte goeie punt! En een sierlijke kittenheel
Oxitaly €159,95 via Zalando, hakhoogte 5cm


Uit die reeks komen ook deze schoonheden:
Oxitaly via Zalando, hakhoogte 3,5 cm



Zwart suede met dierenprintachtige punt € 169,95 via Zalando met een hakhoogte van 3,5 cm

Wat te doen? Welke te kiezen? Mijn favoriet is de Oxitaly met lage hak maar ik twijfel nog. Oudste Zoon vindt het heksenschoenen. Hmm, misschien handig voor Halloween...All will be revealed!
En zoals inmiddels traditie is geworden bij modeblogs moet er een foto van de dame in kwestie bij:
Schoenen- Stokoude zwarte Clarks met de geliefde kittenheel
Rokje - French Connection (Vorig seizoen)
T-shirt- Primark
Panty- Falke 40 denier
!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...